Çanakkale İmanı: Destansı Şiirimizde Milli Ruhun Yansıması

ÇANAKKALE İMÂNI

-geçmiş ve gelecek bütün Türk’lere

Yine kılıçları çekmişti haç ile hilâl

Savaşan bedenler değil; haram ile helâl

Kan gölü oldu mevziler, siperler, denizler

Yaşanan bir dehşetti, gözlere indi perdeler

Mâzide Kızıldeniz yarılıp yol oldu imâna

Şimdi Çanakkale Boğazı set oldu küffâra

Domuz yiyenler hırıltılı ve huzursuz

Bulgur yiyenler -Allah! diyor korkusuz

Şeytanın uşakları hep boğuldu tarihte bir bir

Ya Kızıldeniz’de ya Akdeniz’de, dilimizde tekbir

Gökten yağdı mermiler yağmurdan beter

Göğüsleri elek gibi şehit şimdi binlerce er

Bombalarken Türk yurdunu tayyareler, gemiler

Nihâyet yetişti imdâdımıza evvelki şehitler

Bu zaferi görmek hakkıydı bütün neferlerin

Şükür ki cennette yüzü gülüyor bütün şehitlerin

Sen ki akıllanmaz, imâna gelmezsin ey küffâr!

Bizi mâğlub etmedikçe edeceksin hep ahuzâr

Sevinme sakın tayyâreler, tüfekler bende diye

Elde Zülfikar, dilimizde Allâhuekber geliriz yine

Ay yıldızlı al bayrak hep dalgalanacak göklerde

Kızılelma dimâğımızda Göktürklerden son Türklere!

Tutuşsun eteklerin, mutlaka çaresiz kalacaksın!

Kim bilir belki yarın belki yarından da yakın!

-HARUN YÜCEL