Vasiyet

Uzun bir şiir doğur bana

Eski şimalden yeni cenuba

Uzanan bir tünel olsun mısraları

Engin bir şiir doğur bana

Sırlı okyanuslardan ıssız bozkırlara

Yetişen bir köprü olsun mısraları

Bir ucu mağripte olsun

Bir ucu maşrukta

İlk mısrası İsfahan’da doğsun

Berceste mısrası İstanbul’da

Zülkarneyn kördüğüm atsın kıtalara

Özgürlüğe kavuşsun Uygurlar

Doğu Türkistan’da

Hâbil affetsin Kâbil’i Bâbil’de

Sevinin matemlerinize mukabil!

Dirilip Hüseyin Kerbelâ’da

Fırat’ın suyundan içsin kana kana

Doğmadan sürgün olsun cehenneme

Ebu lehepler, haşhâşiler, iblisler,

Cellatlar çağrılsın ecelsiz ölüme

Genç Osman’a kıymasın yeniçeriler

Mecnun aşkından düşmesin çöllere

Aslı kaknûs olup varsın Kerem’e

Sevdalar yenik düşmesin firkate

Âşıkların vuslatı kalmasın cennete

Sular dingin aksın dönmesin sellere

Od aş pişirsin, çerağ olsun ellere

Ey ölülerimiz! sıkı tutun zemini

Zelzeleler kalsın yalnız kıyamete

Son mısrasında artık ecel vaktidir

Geldi başında siyah duvakla Azrail

Ayaklarımda ölüm sıtması, titretir

Son arzumdur barışsın fil ile ebabil

Bir tel saçın var mendilimde

Gözyaşınla yıkansın, yanağıma konulsun

Ağıt yakar gibi selâmız okunsun

Kefenlerimiz aynı yumaktan dokunsun

Yasımızı sokak kuşları tutsun

Kimseler bilmesin bu sırrımızı

Mezarımdan mezarına bir tünel olsun.