TESBİHNÂME (ŞİİR)

Tıpkı hayat gibi…

Nihayet memat gibi…

Sevinci, matemi, coşkuyu, hüznü,

geceyi ve gündüzü

tutkuyu, aşkı, ayrılığı, heyecanı,

aydınlığı ve karanlığı,

yeisi, umudu, hırsı

mutluluğu ve huzuru,

doğumu, ölümü sonra devr i dâimi

renk renk, tane tane

ihtiva etmiş bünyesinde..

Ve cân misâli bir ip ile bütün hisleri

muhteviyatına râm eylemiş…

Lisânı renkçe, seslendiği gönülce

Taneleri kar tanesi gibi bir diğerlerine benzememiş..

sanki adı insan olanların birbirine benzememesi gibi…

Ten renkleri, göz renkleri, parmak izleri

ve huyları ayrı ayrı bir âlem

insanlar gibi… Dünya gibi… Ülkeler gibi…

Ve belki de bir aile gibi…

İmâmesi baba, taneleri evlatlar olan…

Anne hangisi mi?

Anne cân… Anne aileye birlik veren

Anne dağılmayı, parçalanmayı engelleyen

Anne bir arada tutan…

En çok güç harcayan…

Lakin ilk bakışta görülmeyen..

Görülemeyen…

Ne güzelliği ile ne de rengi ile

değeri varlığında bilinmeyen

Ama neden sonra

gücü, tâkati ve mecâli

tükenince kırılıveren

ama gücünü, kudretini

çok sonradan idrak edebildiğimiz

Babayı, abiyi, ablayı, kardeşi

Sözün özü

Aileyi bir ve birlikte tutan

o iptir anne…

İnceliği nispetinde güçlü olan o ip

Tevâzûnun, kanaatkârlığın,

diğergamlığın timsalidir.

Yıldızları göğe dizen gökyüzüdür o ip

Taneleri kardeşçe yaşatandır o ip

Daracık odalara sımsıkı sarılıp sığdırandır o ip

Heyhât!

İp kırılınca taneler savrulur dört bir yana

Biricik ve en güçlü bağ koptu

Mevsim gayri vaveylâ…

Dört duvarı yuva eyleyen

şefkâtiyle gönlümüze şifâ veren

Bereketiyle kuru soğanı aş eden

Anne ebediyete göç eylemiştir artık

Figanlar, ağıtlar zamanıdır artık

Tesbihin taneleri yıldız yıldız

kayıp kaybolmuştur artık…